"İncəsənətin inciləri" rubrikası "Angelus zəngi" əsərini təqdim edir.
“Angelus zəngi" Jean-François Millet tərəfindən 1857-1859-cu illər arasında çəkilib. Realist üslubun öncüllərindən olan Millet kənd həyatını incəliklə və dərin duyğularla rəsmlərinə daşıyıb. Bu əsər onun ən tanınmış işlərindən biridir.
Rəsm bir kənd sahəsini təsvir edir. Geniş səhrada, axşamçağı işığındabir kişi və bir qadın kəndli başlarını əyərək dua edir. Onların qarşısında səbət, torpaq və bir az əvvəl qazdıqları yığın var. Arxalarında isə heç kim yoxdur, yalnız səssiz səma və boş əkin sahəsi uzanır. Bu səhnə təkliyə qərq olmuş, lakin ruhən dolğun bir anı əks etdirir.
Dua etdikləri an “Angelus zəngi” adlanan axşam zəngi səslənir. Bu zəng hər gün gün batımında çalınır və insanları işlərini dayandıraraq Allaha dua etməyə çağırır. Bu səssiz səhnədə o zəngin səsini “duymaq” olar.
Bu rəsmdə heç bir şüar, heç bir dramatik jest yoxdur. Ancaq hər şey danışır. Əyilmiş başlar, sakit duruş, torpağa toxunan əllər - hamısı həm fiziki zəhməti, həm də daxili inancı göstərir. Kişi papağını çıxarıb, qadın əllərini birləşdirib. Onların üzlərində dərin düşüncə, sadəlik və səbir hiss olunur. Göy üzünün yumşaq narıncı tonları isə günəşin batmaqda olduğunu göstərir və zamanın keçiciliyini xatırladır.
Millet sadəcə kəndli həyatını deyil, insan ruhunun səmimi və təmiz anını əks etdirmək istəyib. O göstərir ki, torpaqla işləyən insanlar da ruhən dərin, düşüncəli və inamlıdırlar. Əkinçilik burada həm dolanışıq, həm də ibadət kimidir. Bu rəsmdə dua əmək qədər vacibdir.
“Angelus zəngi” bir anın içində dondurulmuş sükunətdir. Sanki dünya dayanıb, yalnız zəng çalır və iki insan bu səsi içlərində dinləyir. Milletin bu əsəri bizə xatırladır ki, səssizlik də danışa bilər, dua əməklə yan-yana gedə bilər və həyatın ən dəyərli anları sadə olanlardır.
Hazırladı: Talehə Hüseynzadə
