"İncəsənətin inciləri" rubrikası Gustave Moreaunun “Orfeyin başı” adlı əsərini təqdim edir.
Gustave Moreaunun “Orfeyin başı” tablosu faciə ilə gözəlliyin, sükunətlə dərin duyğuların birləşdiyi poetik bir əsərdir. Rəssam qədim yunan mifindən ilham alaraq Orfeyin faciəli sonunu qeyri-adi bir həssaslıqla təqdim edir. Tabloda gənc trakiyalı bir qız Orfeyin kəsilmiş başını lirilə birlikdə sinəsinə sıxır. Bu səhnədə zorakılıq deyil, səssiz bir hüzn və mərhəmət hakimdir.
Qızın duruşu və baxışları rəssamın incə fırça işi ilə elə təsvir olunub ki, izləyici onun baxışlarında ağrını, anlayışı və dərin ehtiramı hiss edir. Saçları hörülmüş, paltarı isə qədim naxışlarla bəzənib. Onun geyimindəki zəngin detallarla mavi, yaşıl və qızılı tonların keçidləri obrazın müqəddəsliyini vurğulayır.
Fon sakit və təbiidir, qayalıqlar, uzaqda günəşin batdığı səma və torpaq tonlarında qurulmuş ətraf mühit kompozisiyaya həm romantik, həm də mistik bir aura qatır. Ən diqqətçəkən detallar isə qızın ayaqları önündəki iki tısbağadır. Onlar sanki zamanın axışını və Orfeyin musiqisinin əbədiliyini simvolizə edir. Tısbağaların yavaş hərəkəti səbr və səssizliklə ahəng təşkil edərək əsərin ritmini tamamlayır.
Moreau burada musiqinin və incəsənətin sadəcə səslə deyil, ruhla yaşadığını göstərir. Orfeyin başı lirinin üstündə daşıdığı sonuncu mahnı kimi qızın qollarında əbədi dincliyə qovuşur.
Hazırladı: Talehə Hüseynzadə
