Tıxacın səs-küyü, sirenlərin gurultusu, yüksək səslə danışan insanlar, cib telefonu bildirişləri - bunların hamısı həddən artıq zülmkar ola bilər. Hələ səssizlik; Bu, təklik, cansıxıcılıq və hətta kədərlə əlaqələndirilib.
Filosof və alim Erlinq Kaqge deyib: "Biz səs-küy əsrində yaşayırıq. Sükut az qala məhv olub. Erlinq səssizliyin gücünü araşdırıb, hətta Şimal və Cənub qütblərinə, Everest zirvəsinə çatan ilk insan olub".
Bəs niyə susmaq lazımdır? Bəlkə də eyni əhəmiyyətə malik başqa bir sual: Onu necə geri qaytara bilərik?
Erlinq deyir: "Antarktida indiyə qədər olduğum ən sakit yerdir". O, Antarktika ekspedisiyası zamanı qarşılaşdığı səssizliyin ona necə kömək etdiyini belə təsvir edib: "Mən darıxmadım və narahat olmadım. Öz fikirlərim və düşüncələrimlə tək idim... Öz həyatımda idim. İstədiyimiz zaman buzlu bir yerə getmək mümkün deyil, amma istər yataq otağı, istərsə də sakit bağın küncü və ya tualet köşkü olsun, sakit bir yer tapmaq gündəlik işimizin təlaşından qurtulmağa kömək edə bilər".
Erlinq hamımızın “daxili sükunətimizi” tapa biləcəyimizə inanır və duşda dayanmağın, şırıltılı şöminənin yanında oturmağın, meşə gölündə üzməyin və ya boş bir sahədə gəzməyin əmin-amanlıq üçün gözəl fürsətlər olduğunu düşünüb.
Mənbə: aktuelpsikoloji
Tərcümə etdi: Sona Osmanova
