"İncəsənətin inciləri" rubrikası "Səyyah musiqiçilər" əsərini təqdim edir.
Richard Daddın "Səyyah musiqiçilər" əsəri baxanı həm zamanın dərinliklərinə, həm də insan ruhunun incə qatlarına aparır. Sadə bir səyyah musiqiçilər səhnəsi kimi görünən bu tablo əslində duyğularla dolu poetik bir hekayə danışır. Xarabalıqlar arasında dayanmış üç fiqur var. Biri oturmuş, ikisi ayaq üstədir. Onlar həm keçmişi, həm də yaşanan anı simvollaşdırır. Onların duruşu, baxışları və ətraf mühitlə vəhdəti səssiz bir musiqi kimi hiss olunur.
Qadın fiqurunun əlindəki oyma naxışlı alət, sarı lentli böyük şlyapası və qat-qat libası diqqətlə işlənib. Yanındakı kişi yırtıq paltar, torba və çoban asası ilə təmsil olunur. Oturan gənc şlyapasını yana əyib, bir əlinə başını söykəyərək düşüncəli baxışlarla səhnəni izləyir. Sınmış sütunlar, saralmış yarpaqlar, daş oyma başlıqlar və uzaqdakı qədim tikililər unudulmuş bir dünyanın səssiz şahidləridir.
Əsər Daddın psixi çətinliklərlə mübarizə apardığı dövrdə çəkilib. Bu, onun daxili dünyasının dərinliklərindən gələn səmimi bir ifadədir. Musiqi və səyahət bu tablonun əsas metaforalarıdır: biri ruhun, digəri yolun dili. Rəssam bu anlayışları birləşdirərək zamandan və məkandan asılı olmayan bir hiss yaradıb.
"Səyyah musiqiçilər" yalnız gözlə yox, ruhla oxunan bir əsərdir. Hər detal, hər baxış və hər rəng bir not, bir söz kimi dərin mənalar daşıyır. Dadd bu əsərlə sənətin susaraq danışa bildiyini sübut edir.
Hazırladı: Talehə Hüseynzadə
