Cadugərlər Avropadakı ilk xristianlar tərəfindən pis varlıqlar kimi qəbul edildi və bu, simvolik Halloven fiqurunu ilhamlandırdı.
Cadugərlərin təsvirləri tarix boyu müxtəlif formalarda peyda olub - qaynar maye qazanının üstündə qısılmış uzun burunlu qadınlardan tutmuş sivri papaqlar geyinmiş süpürgələrdə səmada gəzən, qışqıran varlıqlara qədər. Cadugərlərin əsl tarixi qaranlıqdır və çox vaxt cadugərlər üçün ölümcül olub.
Cadugərlərin mənşəyi
İlk cadugərlər cadu ilə məşğul olan, sehrlərdən istifadə edənlər və ruhları kömək üçün çağıran insanlar idi. Cadugərlərin fəaliyyətinin iblisin işini görən bütünpərələr olduğu düşünülüb. Ancaq bir çoxları sadəcə təbii müalicəçilər və ya peşə seçimi səhv başa düşülən "müdrik qadınlar" idi.
Cadugərlərin tarixi səhnəyə nə vaxt çıxdığı dəqiq bilinmir, lakin cadugər haqqında ən erkən qeydlərdən biri 1-ci Samuelin kitabındadır, eramızdan əvvəl 931-721-ci illər arasında yazılıb. Endorun cadugəri Fələstin ordusunu məğlub etmək üçün ölmüş peyğəmbər Samuelin ruhunu çağırıb.
Cadu Samueli ayağa qaldırıb, o, Şaul və oğullarının ölümünü qabaqcadan xəbər verib. Ertəsi gün, Müqəddəs kitaba görə, Şaulun oğulları döyüşdə öldü və Şaul intihar etdi.
Virciniya tarixinin ən məşhur cadugərlərindən biri Qreys Şervuddur, onun qonşuları onun donuzları öldürmək və pambıqlarını əkdiyini iddia edib. Digər ittihamların ardınca Şervud 1706-cı ildə mühakimə olundu.
Onun günahını və ya günahsızlığını müəyyən etmək üçün mübahisəli su testindən istifadə etmək qərarına gəldi. Şervudun qolları və ayaqları bağlandı və o, su hövzəsinə atıldı. Düşündülər ki, o batsa, günahsızdır; əgər o üzdüsə, günahkar idi. Şervud batmadı və cadugər olduğuna görə məhkum edildi. O, öldürülmədi, səkkiz il həbs edildi.
Mənbə: History
Tərcümə etdi: Sona Osmanova
