Kosmosda Yerə bənzər yağış tapmasanız da, bir çox göy cisimləri maye metan, kükürd turşusu və ya hətta almaz şəklində yağışla birlikdə öz növlərində fırtınalar yaşayırdı. Digər planetlərdə rast gəlinən qeyri-adi yağışdan başqa, kosmosun özü də Yerdəki həyata təsir edən günəş iğtişaşları sayəsində öz hava nümunələrini təklif edirdi.
Su Dövrü
Yerə yağış su dövrü adlanan nisbətən sadə bir proses sayəsində düşürdü. Yerdə və göllərdə, gölməçələrdə və digər su obyektlərində su buxarlanır və atmosferə qalxırdı. Nəhayət, bu rütubət buludları əmələ gətirmək üçün kondensasiya olunur, sonra yağış kimi yerə düşür və sonda yenidən su buxarına çevrilirdi. Kosmosda maye suyun olmaması, cazibə qüvvəsinin azalması ilə birlikdə kosmosda Yerə bənzər yağışların baş verə bilməyəcəyini göstərirdi.
Kosmik Hava
Yağışın olmamasına baxmayaraq, kosmosun özünəməxsus hava hadisələri vardı, baxmayaraq ki, onlar Yerdəki havadan tamamilə fərqli idi. Günəşdən gələn günəş pozuntuları kosmosda günəş küləkləri, radiasiya fırtınaları və geomaqnit qasırğalarına səbəb olurdu. Əslində, Milli Okean və Atmosfer Administrasiyası kosmik havaya həsr olunmuş meteoroloji mərkəz kimi fəaliyyət göstərən özünün Kosmik Hava Proqnozu Mərkəzini saxlayırdı. Kosmik havaya diqqət yetirmək vacib idi, çünki bu hava faktiki olaraq Yerdəki həyata təsir göstərə bilərdi, nəticədə radio və ya elektrik enerjisinin kəsilməsi, peyklərin pozulması və digər problemlər yarana bilirdi. Kosmik hava həmçinin Şimal İşıqları kimi tanınan parlaq atmosfer qazlarından məsul idi.
Kosmos Yağışı
Kosmosda yağış yağmasa da, digər planetlər öz yağış formalarını yaşayırdılar. Saturnun peyki Titanda maye metan və etan Yerdəki su kimi yerə düşürdü. Əslində, Titanın səthindəki maye metan gölləri Yerin su dövrünə bənzər bir metan dövrünə imkan verirdi. Berkli Kaliforniya Universitetinə görə, Yupiterdə helium maye damlalarına çevrilir və yağış kimi planetə düşürdü. Mars quru buz fırtınaları yaşayırdı, sulfat turşusu damlaları isə Veneraya düşürdü. Yupiterin peyki İo-da geyzerlər kükürd dioksid qarı əmələ gətirirdi. Saturnun peyki Enceladusdakı qeyzerlər adətən 100 metr və ya daha çox dərinlikdə olan su və ammonyakdan qar yaradırdı, azot və metandan hazırlanmış çəhrayı qar isə Neptunun peyki Tritonun üzərinə düşürdü.
Bəlkə də ən qəribə yağış Uran və Neptunda tapılırdı, burada yüksək təzyiq altında olan metan molekulları bu qazlı planetlərin içərisinə yağan kiçik almazları əmələ gətirərək kristallaşırdı.
Mənbə: Sciencing
Tərcümə etdi: Fidan Şahbazlı
