1960-cı illərə qədər ABŞ-də fövqəladə hallar zamanı istifadə oluna biləcək vahid telefon nömrəsi yox idi. Abunəçilər öz şəhərlərində və ya bölgələrində hər bir xidmətlə necə əlaqə saxlaya biləcəklərini bilməlidirlər. Los-Anceles kimi böyük şəhərlərdə o vaxt 50-yə yaxın müxtəlif polis idarəsinin və eyni sayda telefon nömrələrinin olduğunu nəzərə alsaq, tapşırıq kifayət qədər çətin idi.
Abunəçi tələb olunan nömrəni bilmədiyi və ya xatırlaya bilmədiyi halda onun köməyinə telefon operatoru gəlib və təcili zəngi lazımi xidmətə yönləndirib. Lakin bu proses kifayət qədər çox vaxt apardı və xəttin digər ucundakı dispetçerlər bütün zəngləri eyni vaxtda qəbul edə bilmədilər, onları təcili və qeyri-təcili olaraq çeşidləmək imkanı yox idi. Ona görə də o günlərdə bu cür xidmətləri çətin ki təcili adlandırmaq olardı.
Bu problemi həll etmək üçün Milli Yanğınsöndürənlər Assosiasiyasının nümayəndələri 1957-ci ildə milli təcili telefon nömrəsinin tətbiqini təklif etdilər. Bu ideyanı reallığa çevirmək qərarına gələnə qədər daha 10 il keçdi: 1967-ci ildə Prezident Lindon Consonun adından Hüquq-Mühafizə Komissiyasının üzvləri hesabat hazırladılar və orada fövqəladə hallarda istifadə olunan vahid telefon nömrəsinin yaradılmasını tövsiyə etdilər. Eyni zamanda, təcili xidmətlər bunun üçün əlavə xətt ayırmalı idi ki, zənglər özləri təcili və qeyri-təcili olaraq sıralansın.
Bu tövsiyələrə əsaslanaraq, 1967-ci ilin sonlarında Federal Rabitə Komissiyası (FCC) Amerika Telefon və Teleqraf Şirkəti (həmçinin AT&T kimi tanınır) ilə əməkdaşlıq edərək sonradan 911 kimi tanınacaq bir telefon nömrəsi hazırladı.
Niyə bu nömrələr seçildi? Birincisi, nömrə qısadır və adi telefon nömrələri arasından seçilir, ikincisi, onu yadda saxlamaq asandır. O dövrdə Amerika evlərində çox populyar olan fırlanan telefonlarda da kifayət qədər tez yığıla bilərdi. Bu birləşmənin əvvəllər ölkənin heç bir yerində, ayrıca nömrə və ya regional kod kimi istifadə edilməməsi vacib idi.
Mənbə: dzen.ru
Tərcümə etdi: Leyla Bayandurlu
