Uzun müddət həyatın yeganə məqsədi olduğuna inanırdım: Və bu xoşbəxt olmaqdır. Düzdür? Başqa nə üçün bütün əzab və çətinliklərdən keçir? Bu hansısa şəkildə xoşbəxtliyə nail olmaqdır.
Buna inanan tək mən deyiləm. Əslində ətrafınıza nəzər salsanız, insanların çoxu həyatlarında xoşbəxtliyin ardınca gedirlər.
Buna görə də biz kollektiv olaraq ehtiyacımız olmayan şeyləri alırıq, sevmədiyimiz insanlarla yatmağa gedirik və bəyənmədiyimiz insanların razılığını almaq üçün çox çalışmağa çalışırıq.
Biz bunları niyə edirik? Düzünü desəm, dəqiq səbəbin nə olduğu mənə maraqlı deyil. Mən alim deyiləm. Tək bildiyim odur ki, bunun tarix, mədəniyyət, media, iqtisadiyyat, psixologiya, siyasət, informasiya dövrü ilə əlaqəsi var və siz onun adını çəkirsiniz. Siyahı sonsuzdur.
Biz olduğumuz kimiyik. Sadəcə bunu qəbul edək. Əksər insanlar insanların niyə xoşbəxt olmadıqlarını və ya dolğun həyat sürmədiklərini təhlil etməyi sevirlər. Səbəbini mütləq maraqlandırmıram.
Mən daha çox necə dəyişə biləcəyimizlə maraqlanıram. Cəmi bir neçə il əvvəl xoşbəxtliyi qovmaq üçün hər şeyi etdim.
- Bir şey alırsan və bunun səni xoşbəxt etdiyini düşünürsən.
- İnsanlarla ünsiyyət qurursan və bunun səni xoşbəxt etdiyini düşünürsən.
- Sevmədiyiniz yaxşı maaşlı bir işə girirsiniz və bunun sizi xoşbəxt etdiyini düşünürsünüz.
- Tətilə gedirsən və bunun səni xoşbəxt etdiyini düşünürsən.
Ancaq günün sonunda çarpayınızda (yalnız və ya həyat yoldaşınızın yanında) uzanırsınız və düşünürsünüz: "Bu sonsuz xoşbəxtlik axtarışında növbəti nə var?"
Yaxşı, mən sizə bundan sonra nə olduğunu deyə bilərəm: Siz inandığınız təsadüfi bir şeyin arxasınca qaçmağınız sizi xoşbəxt edir.
Hamısı bir hiylə. Uydurulmuş bir hekayə.
Aristotel bizə yalan danışıb:
"Xoşbəxtlik həyatın mənası və məqsədi, insan varlığının bütün məqsədi və sonudur".
Düşünürəm ki, biz bu sitata başqa tərəfdən baxmalıyıq. Çünki onu oxuyanda düşünürsən ki, xoşbəxtlik əsas məqsəddir. Bu, sitatın dediyi bir növdür.
Mənbə: genevievee.medium.com
Tərcümə etdi: Ləman Əliyeva
