"İncəsənətin inciləri" rubrikası "Ölüm bağı" əsərini təqdim edir.
Bu sirli və düşündürücü rəsm 1896-cı ildə fin simvolist rəssam Hugo Simberg tərəfindən çəkilib. Bu əsər onun ən tanınan və ən çox müzakirə olunan rəsmlərindən biridir. Simberg ölümlə bağlı ənənəvi qorxunu qırır və bizə tamamilə fərqli bir baxış bucağı təqdim edir.
İlk baxışda bir bağ görünür. Sadəcə qeyri-adi bir bağ. Burada bağbanlar ölülərdir. Skeletə çevrilmiş varlıqlar sakit və təmkinli şəkildə gül-çiçəyə qulluq edirlər. Onların əllərində su qabları var, bəziləri dua edirmiş kimi dayanıb. Və qəribədir ki, şəklə baxarkən heç bir qorxu hiss etmirsən.
Bu skelet fiqurlar qara paltar geyinib, lakin ifadələri sərt və ya qorxunc deyil. Onlar yorğun da deyillər, qəzəbli də. Sadəcə öz işləri ilə məşğuldurlar. Ölüm burada nə bir son, nə də qorxulu bir şeydir. O, sadəcə həyatın digər tərəfidir və bəlkə də daha sakit, daha anlayışlı tərəfi.
Bağın içindəki bitkilər bir az qəribədir. Bəziləri solub, bəziləri isə çiçəkləyir. Hər bir bitki bir ruhu, bir həyatı təmsil edir. Ölüm onları qoruyur, böyüdür, hətta bəzən sevir.
Simberg bu əsərlə bizə deyir ki, ölüm qorxulu deyil. O da bir həyat formasıdır. Bəlkə də ruhun ən dərin sakitliyidir. Bu rəsmdə ölüm bir son yox, bir qulluqçudur. O, həyatın qırıq parçalarını sevgi ilə yığır, çiçəkləndirir.
Burada qorxu yoxdur, yalnız təmkin və anlayış var. Ölüm də insan kimi bağ salır, baxır, gözləyir. Və bu bağda hər şey öz yerindədir.
“Ölüm bağı” əsərinə baxdıqda insan düşünür: Bəlkə də ölüm dediyimiz şey həyatın bizə başqa cür göstərmək istədiyi ikinci bir bağdır. Orada da sevgi var, səbir var, və ən əsası sonsuz bir sükunət var.
Hazırladı: Talehə Hüseynzadə
